Preview: Hands-on met The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Hoe remake je een game zo legendarisch als The Legend of Zelda: Ocarina of Time? Verkoop je oude Lon Lon Milk in een opgepoetste fles om de trouwe fans van het eerste uur tegemoet te komen? Of construeer je een compleet herzien avontuur voor de Breath of the Wild-generatie aan de hand van de blauwdruk uit 1998? De waarheid ligt ergens tussen die twee uitersten. Maar waar precies? Om je een goede indruk te geven, reisde ik naar het hoofdkantoor van Nintendo of Europe in Frankfurt en ging ik hands-on met Ocarina of Time op Switch 2.

Dat was vroeger toch anders?

Nog in een waas van wat er de afgelopen dagen gebeurd is, neem ik halverwege september plaats in een sfeervol verlichte ruimte in Nintendo’s Europese hoofdkantoor op een industrieterrein in Frankfurt. Een kleine twee dagen geleden kreeg ik onverwachts een belletje van onze hoofdredacteur Patrick. Of ik even naar Duitsland wilde om de remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time voor een preview aan de tand te voelen. Hij vulde het antwoord op zijn vraag alvast voor mij in: dat wilde ik. En hij had helemaal gelijk.

Nu zit ik daar, met een controller op mijn schoot, vol bewondering naar dat legendarische titelscherm te kijken. Link op zijn trouwe ros Epona, galopperend door Hyrule Field. Ik zie dat Epona door alle uithoeken van het gigantische veld draaft. Weelderige glasvlakten, stromende riviertjes en zelfs de roodbruine rotsformaties nabij Gerudo Valley. Dat was toch niet zo in het origineel? Wat ik niet wist, is dat ik mijzelf die vraag nog meerdere keren zou stellen in de uren die volgden. En het blijkt tekenend voor de richting die Nintendo met deze remake lijkt in te slaan.

Klassiek doch modern

En dan mag ik echt aan de slag. Ik laad een spelbestand in Kokiri Forest, waar Links queeste om het koninkrijk te redden van start gaat. De herziene visuele stijl van de remake eist direct de aandacht op. Meningen over het uiterlijk van de game waren verdeeld toen de eerste gameplay van Ocarina of Time op Switch 2 gedeeld werd. Zo ook de mijne. En toch, nu ik de game in handen heb, klopt het hele plaatje. Het avontuur oogt modern, en toch nostalgisch. Dat zijn bijna de exacte woorden die Zelda-regisseur Eiji Aonuma liet vallen tijdens de eerste gameplayshowcase van de game. En ook deze woorden blijken te gelden voor de remake als geheel.

Veel in deze remake is namelijk nog identiek aan het origineel. Je volgt hetzelfde verhaal, verkent dezelfde locaties en ontmoet dezelfde personages. Ook het vechtsysteem, dat ooit zo revolutionair was, is nog hetzelfde - er is hier geen parry te vinden. Toch zijn er overal kleine verfijningen doorgevoerd. Zo is de besturing aangepast aan de standaarden van moderne games. Rollen doe je nog steeds met de A-knop. Maar als je die knop nu ingedrukt houdt, trek je een sprintje. Springen kan met de X-knop, net zoals in de moderne Zelda-titels, maar kan in de instellingen aan de B-knop worden toegewezen. Opties, ik hou ervan.

Slaan met je zwaardje doe je nu met de Y-knop. Die ene knop lijkt de grootste wijziging aan het vechtsysteem. En ondanks die kleine verandering voelt het in mijn volledige speelsessie beter dan ooit om de Deku Baba-vijanden in mijn pad in mootjes te hakken. Dat heeft allemaal te maken met de nieuwe visuele trucjes en geluidseffecten die Ocarina op Switch 2 toepast. Links rappe zwaardaanvallen hebben impact - wanneer hij de vijand treft, voel je dat. Toch laat het vechtsysteem soms nog zijn leeftijd zien. Bijvoorbeeld wanneer je tussen vijanden wisselt om een doelwit te kiezen, of de lock-on net niet doet wat je wilt. Maar wie Ocarina op zijn duimpje kent, neemt dat voor lief.

Uitvergrote details

Dan is het tijd voor de volgende speelsessie. Link verlaat Kokiri Forest na het bemachtigen van de Spiritual Stone of the Forest, en neemt afscheid van zijn jeugdvriendin Saria. Op de Nintendo 64 is dit een bitterzoet moment. In het volledig ingesproken tussenfilmpje op de Nintendo Switch 2 is het haast emotioneel. Dit kleine moment, dat in 1998 door hardwarebeperkingen niet helemaal tot zijn recht kwam, is nu ingevuld en uitvergroot. Menig speler zal hier een traantje wegpinken. Maar niet te lang, want Hyrule Field staat klaar om verkend te worden.

En daar sta je dan, uitkijkend op de kilometers uitgestrekte grasvlakte. Hét “potverdikkeme zeg”-moment van menig milennial in 1998. En laten we eerlijk zijn, anno 2026 oogt het ooit toonaangevende Hyrule Field wel wat kaal. Maar wat ziet het er fantastisch uit. Het gras danst rustig in de wind. Je hoort het golvende water in de beekjes en waterpartijen stromen. In de verte zie je Lon Lon Ranch en Hyrule Castle al liggen, vooruitblikkend op het vervolg van je avontuur. Ook hier twijfel ik regelmatig aan mijn eigen herinnering van het origineel. Die vijanden waren toch niet aanwezig in Hyrule Field? De lay-out was toch net wat anders? Het lijkt erop dat Hyrule Field in de 21e eeuw toch nog verrassingen voor spelers herbergt.

Via Hyrule Field snelt Link uiteindelijk over de ophaalbrug en door de grote poort naar Hyrule Castle Town. Dit middeleeuws ogende plaatsje is bruisender dan ooit. Doordat je nu zelf de camera mag bewegen, oogt het gezellig druk. In elke hoek is wat te beleven. Er zijn NPC’s om mee te praten, winkeltjes om te bezoeken, nieuwe plekken om te verkennen en zelfs Cucco’s om lastig te vallen. De inwoners van Hyrule Castle Town vertellen je graag over de dingen die hen zijn opgevallen en sturen je daarmee in de juiste richting van je avontuur. Subtiel, maar zo effectief dat spelers wellicht minder vaak naar een online guide hoeven uit te wijken. Ook de winkeltjes, waar de vertrouwde muziek nu uit een speakertje weerklinkt, voelen moderner. In de Potion Shop is nu bijvoorbeeld een mini-sidequest te vinden waarmee je een flesje met een Red Potion verdient. Stofdeeltjes dwarrelen door de lucht. En in de schiettent schiet je, net als in de 3DS-remake uit 2011, met intuïtieve gyrobesturing de doelwitten uit de lucht. Het is allemaal net even wat eigentijdser.

Haast cinematisch

Mijn speelsessie eindigt met het doorspelen van de Forest Temple. We maken dus even een sprong in de tijd en spelen als de volwassen versie van Link. In mijn herinnering was het doorspelen van de Forest Temple een uitdaging zonder online guide. Gelukkig gaat het me relatief makkelijk af. De tempel speelt bijna identiek aan vroeger, maar toch - daar komt ‘ie weer - moderner. Doordat de camera vrij beweegbaar is, zijn de omgevingen makkelijker te scannen. En zo zie je als speler gemakkelijk waar je moet zijn.

Ook het wisselen tussen hulpmiddelen als de Hookshot en Fairy Bow verloopt soepel door het nieuwe horizontale snelmenu dat je opent met de R-knop. Je kent dat menu al uit de drie laatste moderne Zelda-games. Maar waar het in die titels al snel onoverzichtelijk werd door het grote aantal voorwerpkeuzes, is het snelmenu hier compact - en daadwerkelijk snel. Dat geldt ook voor het manoeuvreren door de tempel. Je ontgrendelt nu bijvoorbeeld een lift nadat je de schuivende blokpuzzels hebt opgelost, waardoor je dezelfde route niet opnieuw hoeft te bewandelen. Ik raas door de tempel, beschiet de Poe Sisters door de schilderijen en breng uiteindelijk het gekleurde vuur terug naar de fakkels. En dan verschijnt de lift die Link naar de kelder brengt. Het is tijd voor dat iconische baasgevecht.

Link staat oog in oog met Phantom Ganon. Daar in die iconische ruimte met de vele schilderijen, die er nu nog realistischer uitzien. Nadat Link de fantoomschurk meermaals met pijlen doorboord heeft, vangt de tweede fase aan. Phantom Ganon stuurt een glimmende, magische energiebal op Link af. De camera trekt zich terug en plaatst zich schuin naast Link. En zo ontstaat op de Switch 2 een bijna filmische scène waarin we als in een tenniswedstrijd energieballen heen en weer ketsen. Op dit moment doet de game denken aan een volledig gerealiseerde versie van de realistische Zelda-Wii U-techdemo. Die game, waar mensen al jaren op wachten. De energieballen raken hun doelwit. Phantom Ganon is verslagen. En zo eindigt deze vroegtijdige speelsessie van de Ocarina of Time-remake.

Voorlopige conclusie van Nils Hoogervorst

The Legend of Zelda: Ocarina of Time is nog steeds datzelfde meesterwerk uit 1998. Dezelfde epische legende, herverteld. Maar nu met moderne aanpassingen en wat verrassingen die de game weer dat frisse likje verf geven. Geen complete herziening, maar ook geen één-op-één overzetting.

De momenten die destijds klein bleven, zijn uitvergroot. De gaten die door hardwarebeperkingen ontstonden, zijn gevuld. En dat allemaal met liefde, respect en passie voor het origineel uit 1998. Ik kan niet wachten om te zien wat er spelers nog meer te wachten staat bij de release van Ocarina of Time op Switch 2.

Ben jij klaar om een moderne interpretatie van de klassieke Zelda-ervaring te (her)beleven op de Switch 2? Dan ben je klaar voor Ocarina of Time wanneer de game verschijnt op 5 november.