De Rondvraag: Welke horrorgame vond jij het engst?

Ik bijt zelf wel de spits eraf, zeker omdat mijn interesse in horror-media alleen maar is gegroeid de afgelopen jaren. Iets wat je moet weten over dit genre: een merendeel is absoluut niet te classificeren als 'doodeng'. Niet alleen bouw je zelf een hogere tolerantie op, maar men probeert het vaak (ondanks de spanning) wel leuk te houden voor een breder publiek. Dus echt met gestrekt been ingaan, dat is niet voor veel mediaproducten bestemd. Er zijn echter wel uitzonderingen, al gaat het niet per se op de manier die je misschien zelf voor ogen hebt. Ik kan een heleboel games opnoemen die mij psychologische littekens hebben opgeleverd. Het brandende narratief van Silent Hill 2, de claustrofobie van Amnesia: The Bunker, het opgejaagde gevoel van Alien: Isolation, de totale degeneratie van Resident Evil 7. Maar werd ik echt gechoqueerd door deze titels? Dat niet echt.

Als ik denk aan de game die ik echt het engst vond, dan denk ik niet aan het traditionele bibberen. Als een jongvolwassen vent zijn er veel engere dingen in het leven dan games, zoals het in twijfel trekken van je eigen bestaan en onzekerheid die ik tref in het schapen van mijn toekomst. Hierdoor is SOMA een game die nog regelmatig in mij opkomt. De monsters die je direct treft, die zijn niet per se 'moeders engste'. Maar de thematiek die het behandelt, de eenzaamheid die het oproept, realiseren wat nu precies de essentie van jezelf is en hoe je machteloos bent in het grotere plaatje: daar lag ik nog regelmatig wakker van.

Het is niet dat ik horrorgames niet vet vind om te spelen, maar het is vaak niet mijn eerste keus. Daarom heb ik er nog niet heel veel op mijn lijstje van gespeelde games staan. Zo wil ik nog steeds ooit eens de Silent Hill games spelen, Alone in the Dark afstrepen en wil ik Alien: Isolation eens doorkruisen. Dat die games nog op mijn to-do list staan betekent ook dat ik ze voor deze rondvraag dus nog helemaal niet kan kiezen.

Dat wil niet zeggen dat ik helemaal geen games heb om uit te kiezen, want ik heb zeker een aantal horrorgames wel gespeeld. Denk aan Five Nights at Freddy's en SOMA. Maar er is er eentje die ik heb gespeeld die mij toch altijd is bijgebleven en dat is Outlast. Het feit dat je slechts een beperkte hoeveelheid batterijen hebt om je door het Mount Massive Asylum te kunnen bewegen brengt een enge, maar ook spannende sfeer met zich mee.

Ik heb eigenlijk relatief weinig horrorgames gespeeld. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik echt een enorme hekel heb aan jumpscares. Ik vind het niet bijzonder leuk om rustig een donkere gang in te lopen om vervolgens een gezicht op mijn scherm te krijgen met een geluid waar mijn hart een kleine hartstilstand van krijgt. Daardoor vermijd ik veel horrorgames automatisch. Toch is er één game die me vroeger behoorlijk wist te pakken en dat was Slender: The Eight Pages. Toen die game net uitkwam, vond ik het idee behoorlijk eng.

Het concept was eigenlijk ontzettend simpel. Je loopt door een donker bos en moet acht pagina's verzamelen terwijl je weet dat Slenderman ergens rondloopt en je op elk moment kan bespringen. Juist die eenvoud maakte de game voor mij zo effectief. Er waren geen ingewikkelde systemen of tientallen verschillende monsters nodig om spanning op te bouwen. Je wist simpelweg dat er iets in dat bos zat en dat je het vooral niet wilde tegenkomen. Iedere keer dat je een pagina vond, wist je dat je dichter bij het gevaar kwam. Tegelijkertijd wist je nooit precies wanneer Slenderman zou verschijnen. Daardoor ging je vanzelf overal op letten. Slenderman liet voor mij goed zien dat een heel simpel horrorconcept soms veel effectiever kan zijn dan een game die je voortdurend probeert te laten schrikken.

Iedereen weet ondertussen dat ik en horrorgames over het algemeen niet samengaan. Het is me tot op heden alleen gelukt om The Medium en de games van Supermassive Games te spelen. Er is echter wel een horrorgame die ik nooit van mijn leven ga aanraken, ook niet als je me een paar duizend euro belooft. Ik heb het dan over Outlast. Ik krijg al de rillingen als ik aan die game denk en dat komt vooral doordat je nooit weet wanneer je een van de vijanden tegenkomt. En als je ze wel tegen het lijf loopt dan kun je alleen maar wegrennen en jezelf verstoppen. Op zichzelf is dat al erg genoeg, maar je bent ook nog eens afhankelijk van je camera. Zonder dit apparaat zie je niets en dat betekent dat je op zoek moet naar batterijen in dat verschrikkelijke huis. Mij niet gezien, ik was direct terug naar huis gereden.

Okay, dit vind ik een tricky vraag om te beantwoorden. Allereerst heb ik in mijn leven zo veel effed-up horror games gespeeld dat bij mij het gevoel is ontstaan dat ik er een vorm van immuniteit voor heb opgebouwd. Nu is het dus wel zo dat ik vroeger horror games heel anders ervaarde dan nu. De originele Silent Hill en Resident Evil games waren destijds voor tiener Frietrick nightmare fuel, maar zijn dat tegenwoordig een stuk minder omdat ik nu eenmaal wat meer horror-eelt heb opgebouwd. Toch is er recentelijk nog één game geweest die door die eeltlaag wist te prikken: Visage.

Hevig leunend op Kojima's P.T. concept - welke ook behoorlijk impact op me heeft gehad - bewees Visage dat psychologische terreur niets te maken heeft met directe confrontatie (oftewel jumpscares), maar met een subtiele opbouw. Het gros van de tijd gebeurde er namelijk helemaal niks, maar het idee dat er ieder moment iets kon gebeuren, dat was de horror. Tot op de dag van vandaag staat die impact me nog bij en blijft Visage een game die ik liever niet meer alleen in het donker speel.